ชื่อเรื่องดูแปลกๆเนอะ อิอิ เอาน่า อ่านไปๆๆ

วันก่อน นั่งรถแท๊กซี่คนเดียว เลยหยิบเครื่องเล่น MP3มาเปิดเพลงฟังเล่นๆ นั่งไปในบรรยากาศเงียบๆ เพลงก็เพราะๆ ลุงคนขับรถก็ดูท่าทางจะสุภาพดี แถมรถยังไม่ติดอีกต่างหาก เป็นช่วงเวลาที่ดีจริงๆ
สักพักก็มีเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น อืมมม ฟังเสียงเพลงแล้ว ไม่ใช่ของเรา ไม่สนใจๆๆ ฟังเพลงต่อไป แต่ก็นะ ยังไง๊ยังไง เสียงลุงคนขับคุยโทรศัพท์ก้ยังแทรกเข้ามาได้อยู่ดี

"......บอกแล้วว่าอย่าโทรมา ถ้ามีอะไรจะโทรไปเอง.......อืมๆ...........วันก่อนโทรมาก็ไม่ยอมพูด เด๋วเค้าจะเข้าใจผิดนะ...........โถ่ อย่าทำให้ลำบากใจเลย.................."

ตามมาอีกยาวเหยียด จำไม่ได้ แหะๆพอลุงขนขับคุยจบก็เริ่มกันมาคุยกะเราแทน เฮ้ออ ช่วงเวลาความสุขของนู๋ T_T
ลุง -" หนูๆ ลุงถามไรหน่อยสิ เนี่ยไอ้มือถืออ่ะ เราสามารถลบข้อมูลการโทรเข้าได้ไหม"
ป๋ม - "ได้ค่ะ"
ลุง - (ยื่นโทรศัพท์มาให้)"อ่ะ ช่วยลบให้ลุงหน่อย เนี่ยนะ เค้าอ่ะโทรมาประจำ ลุงก็บอกแล้วว่าอย่าโทรๆ ก็ยังโทรมาอีก ลุงไม่รู้จะทำยังไงแล้ว กัวเมียที่บ้านเค้าจะเข้าใจผิด แล้ววันก่อนนะ เค้าก็ดทรไป เมียลุงรับสาย พอเมียลุงเค้าถามว่าจะคุยกะใคร ก็บอว่า คุยกะพี่ๆ เมียลุงก็บอกว่าไม่อยู่จะฝากไรไหม ก็ดันไม่พูด วางหูไปเลย เนี่ย ลุงกลัวเค้าจะเข้าใจผิด แล้วลูกลุงก็มาดูมือถือ เนี่ยเห็นที่มันเก็บไว้ว่าเค้าโทรเข้ามาหลายรอบก็ว่าลุงใหญ่เลย"
ป๋ม - (อืมม ฟังเหมือนผู้หญิงตามตื้อ อืมๆๆ)"ก็เวลาเค้าโทรมาลุงก็กดตัดสิค่ะ ลูกลุงก็จะเช็คได้ว่าลุงไม่ได้คุยกะเค้า"
ลุง - "เฮ้อ ไอ้จะไม่รับก็ไม่กล้า เกรงใจเค้า เค้าเป้นถึงครูเชียวนะ เนี่ย ลุงก็ไม่อยากให้มีเรื่องมีราว .................(พรำอีกนานมากกก)"

ไอ้เราพอฟังงี้เริ่มแปลกๆเหมือนแก้ตัวไงไม่รู้ จากที่กดลบเบอร์คนโทรเข้าให้เสดแล้ว ก็แอบไปกดดูเบอร์โทรออกด้วย หึหึ ว่าแล้วววว ลุงคนขับที่เห็นบ่นๆ ก็โทรออกไปหาเค้าตั้งครึ่งชม.กว่าเหมือนกาน เริ่มรู้สึกคิดผิดที่ไปลบให้เค้า ไม่ค่อยมั่นใจแล้วตอนนั้น ว่าตัวเองทำถูกรึป่าว จากที่ฟังตอนแรกๆเห็นใจ หลังๆฟังไปชักหมั่นไส้ ทำอย่างกะตัวเองเจ๋งมากกก

ลุง - "เนี่ยๆนะ เค้าเป็นถึงครูชั้นมัธยม ซี 7 ด้วยนะ ขับรถไม่เปนก็ชอบโทรเรียกลุงไปบ่อยๆ พอซื้อรถมาก็เรียกให้ลุงไปสอนขับ ไอ้ลุงก้บอกว่าไม่ว่าง ต้องทำมาหากิน เค้าก็บอกว่าจะให้ค่าเสียเวลา เฮ้ออ ลุงจะตัดขาดก็ไม่ได้ แต่ก็กัวเมียลุงเค้าจะเข้าใจผิด เนี่ย ถ้าเมียลุงไปโวยที่โรงเรียนล่ะก็ เค้าแย่แน่เลยนะเนี่ย"

กำๆๆ ฟังไปฟังมาชักเซง เลยเงียบเข้าไว้ กัวจะเผลอพูดออกไปว่า "แล้วถ้าลุงกลัวเมียลุงเข้าใจผิดจะโทรไปคุยกะผู้หญิงคนนั้นทำไมตั้งครึ่งชม." อยากพูดแทรกใจจะขาด ดีนะ รถจอดซะก่อน เลยรีบจ่ายเลินแล้วลงมา เหมือนลุงอยากจะให้สอนวิธีลบ แต่เสียใจรู้ทันะเฟ่ย!! รีบชิ่งหนีก่อน อย่างน้อยก็ถือว่าถ้าเราทำผิดก็ไม่ผิดไปมากกว่าที่เป็นอยู่ล่ะ

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ใจคนยากแท้หยั่งถึง หุหุ

ขอโท้ดก๊าบบบ -/\- ที่เงียบหายไปนาน บังเอิญเกิดโรคแทรกซ้อน ทำให้ไม่สามารถมาอัพ blog ได้ชั่วคราว

(อยากรู้ม่ะว่าโรคอารายยย อิอิ)

โรคขี้เกียจขึ้นสมอง อ่ะจิ

จริงๆก้ไม่ได้ขี้เกียจอย่างเดียว เพียงแต่นึกไม่ออกว่าจะเขียนไรดี เข้ามามองๆแล้วก็ผ่านไป บางเรื่องอยากเล่า แต่ก็เม้าท์กะเพื่อนๆไปหมดแล้ว เลยเป็นอันพับเรื่องนั้นเก็บไว้ ส่วนบางเรื่องที่มีคนอยากให้เล่า(คงพอมีคนรุ้นะ)ก็กลับนึกไม่ออกว่าจะเขียนไรดี แหะๆ เอาเป้นว่า ทนๆเราเขียนไรเรื่อยเปื่อยไปสักหน่อยล่ะกานน แล้วจะหาไรน่าสนใจมาอัพให้นะค๊าบบบ

เมื่อวาน ไปเช่า VCD มาดูเรื่อง 50 First Dates ขอบอกตามตรงเลยว่าที่เช่ามาดู ไม่ได้รุ้สึกเลยว่าน่าดู เพียงแต่มีหลายคนพูดว่าสนุก เลยลองเอามาดูแค่นั้นแหละ จริงๆจะสารภาพว่า ไปเช่ามารอบนึงแล้ว แต่รอบนั้นดูไม่ทัน และด้วยความที่"เฉยๆ"กะหนังเรื่องนี้มาก ขนาดจะก๊อบเก็บไว้กะเครื่องก่อนแล้วค่อยมาดูทีหลังก้ยังไม่ทำ เอาไปคืนทั้งๆที่ยังไม่ได้ดูนั่นแหละ(ทำยั่งกะบ้านรวยT_T) คราวนี้ มีคนพดอีกว่าหนุก เลยไปเช่ามาอีกรอบ(รู้สึกตัวเองต๊องๆอ่ะ)
แล้วตอนยื่นให้พนักงานที่ร้าน เค้าก็ทำหน้าแบบงงๆ ถามมาว่า
"เรื่องนี้เคยเช่าไปแล้วนะค่ะ" แบบมองว่าตูเอ๋อรึป่าว ยืมเรื่องเดิม
~~บังเอิญหนูเอ๋อค่ะเพ่

พอเอากลับมาบ้าน ก้ยังคงดองเค็มไว้ จนพี่มาที่บ้าน นั่งๆเล่นคอมเราเลยเห็นแผ่นที่วางไว้
"แก้ว ดูยัง อยากดูมั่ง มาดูกันม่ะ"
อ่า นั่นแหละ ถึงได้ดูซะที (ถ้าหนังมันมีความรู้สึก มันคงร้องไห้เป็นสายเลือดไปแล้วว ไม่รักหนูแล้วเอาหนูมาทำไม ฮือออ)เริ่มๆดู ก็เริ่มวิจารณ์

"อ้ายย พระเอกไม่หล่อเลยอ่ะ" ความน่าดูลดไปครึ่งนึง (กรำ ข้าพเจ้าเป็นคนแบบนี้เอง) พอเราพูดแบบนี้ คนนุ่งข้างๆเราคงเริ่มรำคาญ พูดมากจิงเฟ่ย เลยกวนเรากลับมาว่า

"เด๋วพี่ไปเล่นให้ม่ะ จะได้หล่อสมใจ" เฮ้ยยยยย หลงตัวเองชิบบ จาบ้าตาย!!~ สรุป เราเลยต้องนั่งเงียบๆ ไม่งั้นอาจโดนคนข้างๆเตะเอาได้ (จริงๆไม่ได้โหดขนาดนั้น แหะๆ)

เอ๋ เราโม้มาตั้งนาน มีใครเคยดูเรื่องนี้มั่งไหม ยกมือหน่อย(เค้ายกแล้วตูจะเห็นไหมฟ่ะ ต๊องอีกแล้ว)เอาเป้นว่า เล่าโครงเรื่องย่อๆให้ฟังแล้วกัน อิอิ

นางเอกของเรื่องอ่ะ โดนรถชนทำให้เป็นโรคความจำเสื่อมระยะสั้น ก็คือ เรื่องราวที่ทำมาในวันนี้ทั้งหมด ถ้านอนแล้ว ตื่นขึ้นมาจะจำอะไรไม่ได้เลย สิ่งที่จำได้ก็มีแค่เรื่องที่เคยเกิดขึ้นก่อนความจำเสื่อม วันที่ประสบอุบัติเหตุ เป็นวันก่อนวันเกิดของพ่อเค้าวันนึง ทุกๆวันตอนเช้า เค้าก้จะลุกขึ้นมาแฮปปี้เบิร์ดเดย์พ่อ แล้วก็ออกไปกินอาหารเช้าที่เดิมทุกวัน เพราะเค้ายังคิดว่ามันคือวันอาทิตย์วันเดิมอยุ่อย่างงั้น ทั้งพ่อ และน้องชาย ก็ต้องคอยทำทุกอย่างซ้ำๆเดิมๆ เอาหนังสือพิมพ์ฉบับวันอาทิตย์วันเดิมมาตั้ง ดูฟุตบอลที่อัดไว้ม้วนเดิม(เพราะวันนั้นมีแข่งบอลนัดสำคัญ) แล้วก็ทำเค๊กแฮปปี้เบิร์ดเดย์แบบเดิม คอยทำแบบนี้ทุกๆวันมาเป็นปี จนกระทั่งพระเอกของเรื่อง(ที่ไม่เห็นหล่อเลย)มาเจอนางเอกที่ร้านอาหาร(ก็ร้านที่เทอไปทุกวันนั่นแหละ) พระเอกก็เข้าไปจีบ จนรุ้ว่านางเอกของเราเป็นโรคนี้ ก้ยังพยายามอยู่อย่างงั้นแหละ พยายามทำให้เธอรักให้ได้ทุกๆวัน แล้วพระเอกก็เลยฉลาด ทำวีดีโอขึ้นมาม้วนนึง ให้นางเอกดูตอนเช้า ว่าจริงๆแล้วเทอโดนรถชนผ่านมาเป็นปีแล้ว และเทอเป็นโรคอะไร แต่ลองคิดดูสิ ถ้าเป็นตัวเรามีคนบอกว่า วันนี้ไม่ใช่วันที่เราคิดว่าเป็น เวลามันล่วงเลยมาปีกว่าแล้วนะ เราจะอึ้งแค่ไหน ทำใจยากแค่ไหน แล้วก็ดันมีคนๆนึงที่เราไม่รุ้จักมาบอกว่าเป็นแฟนเราแต่ยอมรับว่าพระเอกเรื่องนี้มีความพยายามสูงมากๆทำจนคุณเธอรักเค้าได้ทุกวัน จนกระทั่งได้แต่งงานกัน(ต้องพึ่งวีดีโอตลอดเวลา) ตอนจบของเรื่องอ่ะ ขำสุด นางเอกเราตื่นขึ้นมาดูวีดีโอเสด (รู้แค่ว่าฉันแต่งงานกะผู้ชายหน้าตาแบบนี้แหละ)พอออกจากห้องมา เห็นผู้ชายคนนั้น กะลูกตัวเอง โอ้พระเจ้าจอร์ช อยุ่ดีๆก็เห็นลูกตัวสามขวบเดินมาหา ถ้าเป้นเราคงช๊อคไปแล้ว

หนังมันซึ้งอ่ะ ดูไปน้ำตาคลอ แต่ไม่กล้าร้อง พี่นั่งดูอยู่ข้างๆ กลัวถูกหาว่าขี้แย แหะๆ

พอดูจบ เราก็คิดว่า ถ้าทุกคนทำแบบผุ้ชายคนนั้นได้ก้ดีสิเนอะ ดีกันเหมือนเราเพิ่งรุ้จักกันวันแรก รู้สึกดีๆแบบนั้นได้ตลอดเวลา บางอย่างที่เลวร้าย ก้อยากๆจะลืมมันไปซะ บางครั้งที่เราพูดไม่ดีอะไรกะใครไปก้อยากให้เค้าลืม อยากไม่ให้มันเกิดขึ้น แต่..มันก้เป็นไปไม่ได้ ที่ทำได้ตอนนี้ก้แค่..ทำวันนี้ให้ดีที่สุดทำให้เหมือนวันนี้เป็นวันเดียวที่เราจะมีโอกาสทำดีกะคนรอบข้าง แค่นั้น ก็ยากจะตายแล้วเนอะ 555+ เราเพ้อเจ้ออารายเนี่ย ใครที่อ่านถึงตรงนี้ได้ สุดยอดมากเพ่!!! อ่านที่เราเพ้อได้ตั้งนาน

"ไม่รู้ว่าเป็นอะไร คล้ายๆโลกมันเปลี่ยนไป" เฮ้ย!!!! ไม่ใช่แล้ววว มั่วๆ

ไม่รู้เป็นไร วันนี้อารมบ่จอยทั้งวันอาจเป็นอย่างที่เพื่อนเคยพูด สงสัยเมนท์ไม่มา หึหึ (อันนี้ก็มั่ว - -")

ต้องกลับบ้านวันนี้ หลังจากอู้อยู่หอมาทั้งอาทิตย์ แต่...ไม่เห็นอยากกลับเลยยยย แงๆๆๆ

ตอนเย็น..ไปกินข้าวกะเพื่อน 1 คน และ พ่อเพื่อน 1 คน (พ่อเพื่อนคนเดียวจะมี 2 คนได้ไง ??)

กะจะไปกิน เสี่ยวหลงเปา ที่ฟิวเจอร์ แต่ เพื่อนที่ชวนมา กลับไม่มั่นใจว่ามีหรือป่าว กรำ แล้วจะได้กินไหมนี่ เดินๆหาสักพัก...ไม่เจอจริงๆด้วย เปลี่ยนร้านกระทันหัน หึหึ เลี้ยวเข้า ครัวไท เฉยเลย

กินเสด พ่อเพื่อนขับรถกลับมาส่งที่บ้าน เกรงใจก็เกรงใจ แต่ สบายดีแหะ อิอิ

แต่...มันเป็นอาถรรพ์ พอพ่อเพื่อนส่งเราเสด รถถูกตะปูตำ ตะปูอ่ะ ไปอยู่บนถนน แล้วก็ตำไปบนยางรถรถพ่อเพื่อนเฉยเลย ทำไมคนมาส่งเราซวยงี้ฟ่ะ ไม่เข้าใจ

คราวก่อนเพื่อนมาส่ง ขับรถอยู่หันๆมาคุย "ปัง!!!" รถชน ยุบไปทั้งแถบหน้า ประมาณว่าหันมาคุย ไม่เห็นว่ารถขันหน้ามันเบรก แล้วไอ้คันหน้าที่เราชน กระเด็นไปชนคันหน้าอีกคัน เวรรรรรรร โคตร

อ่อ ยังมีอีก พี่มาส่งที่บ้าน (บ้านเก่านะฮะ) จอดรถเข้าห้องน้ำ 5นาที จะมาเปิดประตูรถขับกลับบ้าน
ไอ้....@#$&**(&*^&% คำด่าตามมาอีกมากมายยย เราเลยเปิดประตูบ้านออกมาดู โอ๊ะโอ รถพี่เราโดนขูดเป็นแนวยาว คงเพราะมีคนแถวนั้นหมั่นไส้รถป้ายแดงแหงมๆๆ เลยทนอิจฉาตาร้อนไม่ไหว เผลอหยิบกุณแจมาขูดเป็นแนวยาว ตั้งแต่ หน้ารถยันหลังรถฝั่งคนขับ ซวย!!

มันเป็นอาถรรพ์แหงๆๆ ต่อไปจะกล้าให้ใครมาส่งตูไหมนี่ อดสบายเลยเรา